Dagelijkse archieven: 27 juli 2017


Geprakte aardappel met gevulde paprika’s – Dag 5, 27 juli

07:15 de wekker gaat, Corinda draait zich nog eens om en ik vraag me af wat voor weer het wordt vandaag. Om 08:00 worden we verwacht bij het ontbijt, maar zoals gewoonlijk zijn we weer te laat. Vandaag bestaat het ontbijt uit 5 plakken ham en 3 doorgekookte eieren met brood. Iedereen klaagt over het koude weer en we besluiten truien te halen in het hostel en vervolgens door te rijden naar het kamphuis.

Bijbelstudie
We beginnen de dag met bijbelstudie,  we lezen over de vergiffenis en de liefde van God en hoe God ons bij elkaar heeft gebracht in Servië. Mirko speelt op de gitaar en met elkaar zingen wij een aantal liederen. We bidden en beginnen met het werk. Een fantastische ervaring!!!

Witte bonen zonder tomatensaus
Aleksander legt ons klussen voor; helpen met het hek of helpen bonen oogsten. Corinda de ‘farmer’ gaat uiteraard mee bonen oogsten, net als Timo, Lotte, Femke en ik. De overige mensen blijven bij het kamphuis om te werken aan het hek. Amanda houdt toezicht en zorgt dat haar geschaafde voeten helen. Aangekomen bij het bonenveld worden we begroet door de familie van Aleksander en vertelt Aleksander over de slechte groei van dit jaar. De bonen zijn niet groen maar dor en wit, witte bonen zonder tomatensaus? We trekken de bonen uit de grond, na een uur is Aleksander er klaar mee en keren we terug naar het kamphuis.

Baba kookt
Aleksander besluit om met een aantal van ons lunch te halen bij Baba (oma) in het huis van Aleksander. Niels, Femke, Lotte en ik gaan mee. Nadat Niels volledig door de achterbak is geklutst en Lotte, Femke en ik weer weten waarom er gordels in een auto zitten, komen we aan bij het huis van Aleksander. Baba vertelt dat ze wel 57 gevulde paprika’s heeft gemaakt met gestampte aardappelen. We moeten met pannen en al weer in de bus, bezorgd of de gevulde paprika’s niet over onze kleding heen gaat. Na 30 kg watermeloen te hebben gehaald komen we aan bij het kamphuis en lunchen we met iedereen.

Waterige koffie in Vrbas
Amanda, Lotte en ik besluiten na de lunch en een fikse regenbui de sketch voor de kerk van morgen voor te bereiden. We komen op het idee om kleding te fabriceren van kleden en deze te halen in Vrbas. Zo gaan Corinda, Lotte, Femke, Amanda en ik op weg naar Vrbas om kleden te zoeken voor onze sketch. Uiteindelijk vinden we in een klein winkeltje wat papier en gebruiken we tafelkleden uit een Chinese winkel als kleding die we op dit moment aan elkaar naaien (22:30) voor morgen. Na winkels te zijn afgestruind besluiten we een kop koffie te drinken in het zonnetje, wat vervolgens flink wordt verstoord door een enorme hoosbui. Met verregende koffie teruggetrokken in het cafétje bellen we met Aleksander om vervolgens terug te keren naar het kamphuis om te voetballen met lokale jongen, familie van Aleksander en Mirko. Dit was erg leuk en met elkaar hebben we er een fanatieke wedstrijd van gemaakt.

Late soep
Om half 9 zitten we aan het avondeten; soep, salade, brood en gehaktballetjes met uit. Het smaakte erg goed, zelf vond ik het beter dan vanochtend (ik had het niet zo op de doorgekookte eieren en 5 plakken ham). We keren terug naar het hostel om allemaal een lekker warme douche te nemen en de sketch van morgen voor te bereiden, hier zal Niels u morgen meer over vertellen.

Quotes van de dag
-Hallo koelkast, 3 bier
– Ik heb de deurklink op de prullenbak gelegd
– Ik zal mezelf even helemaal insmeren met greentea (desinfecterende gel)
– Anders heb je zo aardappelpuree in je nek…

Geschreven door Joëlle

naamloosaa44 aaa aa naamloos

 


Dom, lomp en famous – Dag 4, 26 juli

Op dit moment is het hier nog zo’n 22 graden en zitten we buiten bij te komen en na te praten over een lange dag waarin heel veel gebeurd is. Ik geniet er onwijs van om Aleksandar en Mirko weer te zien. Ik heb ze het afgelopen jaar toch wel gemist. Het is fijn om hier weer te zijn. Wetende dat we een heleboel kinderen blij kunnen maken met het werk dat we doen. Ook de omgeving herkennen van twee jaar geleden is onwijs leuk! Ik ga jullie vertellen over vandaag. Een bijzondere dag waarin we heel veel meegemaakt en gedaan hebben.

De weg

8 uur, ontbijten. Zoals gewoonlijk zijn we een paar minuten te laat. Gelukkig zijn ze in Servië niet zo stipt als in Nederland en hebben wij ons goed aangepast aan de ‘Servische tijden’. Na het ontbijt rijden we met onze veel te kleine Clio’s naar het kamphuis. Dit gaat niet zonder horten of stoten. De weg waaraan het kamphuis staat kent Google Maps niet dus we moesten het doen met de dichtstbijzijnde weg. Dan is het op zoek naar de brug waar we maar met één auto tegelijk overheen kunnen, de brug kan meer gewicht niet aan. Als we deze gepasseerd zijn slaan we af het maïsveld in. De eerste keer was dat wel heel bijzonder. We reden letterlijk tussen de maïs door. Na deze weg zijn we allemaal wel goed wakker. Je moet oppassen dat je je hoofd niet stoot tegen het dak van de auto. De achtbanen in Walibi zijn er niets bij.

Trampoline

Eenmaal aangekomen staat er een trampoline klaar waar het zeil nog in moet. Dus ‘hup’ meteen aan het werk. Na wat proberen kwamen we tot de conclusie dat het zeil niet past. Aleksandar ging naar Kucura om een andere trampoline te halen. Ondertussen gingen we maar even steentjes schoon maken. Toen Aleksandar terug kwam met de trampline was dit één incomplete en één complete trampoline. Wij hebben ons er in ieder geval een poosje mee kunnen vermaken.

Agregaat

Lex vertelt: ‘Er was een eens een springkussen, deze moest opgeblazen worden met de aggregaat. Deze sloeg tijdens het gebruik af. Toen we hem met het springkussen dagverslag 26 julistartkoord weer aan de praat wilde krijgen brak het koord af. Deze hebben we vervangen, maar tijdens het vervangen sprong de startveer eruit. Dit leverde redelijk wat vertraging op. Aangezien diezelfde veer toch echt terug in het apparaat moest. Met bloed, zweet en tranen is de aggregaat weer helemaal in elkaar gezet. En kon het springplezier beginnen.

De knie

Als wij aan het werk zijn bij het kamphuis is er ook altijd familie van Aleksandar in de buurt. Een van de nichtjes van Aleksandar was aan het voetballen en maakte een draai waardoor haar knie uit de kom schoot. Iedereen was in paniek. Ik vroeg aan Mirko of er een ambulance gebeld kon worden. Mirko gaf aan dat de ambulance haar hier niet op zou komen halen door de onbegaanbare weg. Ik was even sprakeloos. Dus hebben we haar met een paar man voorzichtig in de auto getild en hebben ze haar zelf naar het ziekenhuis gereden. Later kwam ze gelukkig terug met een gipsbeen en een lach op haar gezicht.

National TV

Aleksandar had ons gisteren al verteld dat er een cameraploeg zou komen om ons te filmen voor op de ‘national TV’. Blijkbaar waren er meer journalisten Lex dagverslag 26 juligeïnteresseerd want al heel snel zei Aleksandar dat er nog een tweede ploeg zou komen. Sommige van ons zijn geïnterviewd verder hebben ze ons gefilmd terwijl we aan het werk waren. Wie weet worden we nog beroemd hier in Servie!

Het hek

Ook hebben we vandaag een start gemaakt met het bouwen van het hek rond het kamphuis. De palen staan en morgen gaan we verder met het plaatsen van het hekwerk. De mannen die hielpen met het plaatsen van de palen spraken geen Engels gelukkig konden de jongen goed communiceren via handen en voeten.

Het schuurtje

Het schuurtje ligt inmiddels volledig plat. De jongens hebben zich goed uitgeleefd met een geïmproviseerde stormram. De meiden stonden aan de kant te roepen dat ze voorzichtig moesten doen. In dit stukje citeer ik Niels: ‘Ik vond het écht geweldig!’

Quotes van de dag

  • Zal ik hem even insmeren met greentea?’ (Timo)
  • ‘Lekker ff gieren’ (Corinda)
  • ‘Money to blow’ (Timo)

Money to blow dagverslag 26 juli

 

Geschreven door Femke


Nederlanders slopen Servisch huis – Dag 3, 25 juli

Vanmorgen om 7:30 ging de wekker. Ik heb lekker geslapen en een tijdje later met de werkspullen in de auto naar ons ontbijt. Het is elke dag een verrassing wat het ontbijt zal zijn, maar er wordt goed gevarieerd. Vandaag hadden we een lekker omelet met brood erbij. De Turkse koffie viel bij mij ook in de smaak. Na het ontbijt hebben we onze lunch gekocht en reden we achter Aleksandar aan naar een bouwmarkt om materialen te kopen en vervolgens naar Aleksandar’s huis om gereedschap en zijn familie op te halen. Voor we bij het kamphuis aankwamen zijn we nog gestopt om de zelf gekweekte paprika’s van Aleksandar te ruilen voor twee grote watermeloenen voor bij de lunch.

Daar aangekomen zijn we begonnen met een vervallen schuurtje afbreken. De dakpannen er af en de nog bruikbare dakpannen netjes opgestapeld voor hergebruik. Al snel had ik door hoe goed en sterk de vriendschapsband tussen Aleksandar en Mirko is. Hard werken en constant grappen naar en over elkaar maken. Je hebt maar een half uurtje nodig om je deel van de familie van Aleksandar te voelen. Het afbreken van het huis verliep vrij soepel en dat komt mede door de drinkpauzes. Danijela, de vrouw van Aleksandar heeft twee typisch Servische dranken een honing palenka en een palenka op basis van walnoot en honing voor ons gemaakt. De honing palenka viel erg in de smaak.

In de middag zijn we verder gegaan met het huis afbreken en de muren neerhalen. Ook hiervan zijn de bruikbare stenen opgestapeld en bewaard voor hergebruik. De lege wespennesten en al het andere afval zijn ook weggegooid. Morgen moet het nog afgemaakt worden en beginnen we met het bouwen van het hek.

Morgen komt de nationale en de regionale televisie langs voor een reportage. Dan hebben we ook een trampoline en een springkussen en gaan we met de Roma kinderen spelen. Ik heb er zin in.

25 juli B 25 juli

Geschreven door Lex van der Wekken


Halt, Paspoorten graag! – Dag 2, 24 juli

’s Avonds kwam de groep die Boedapest in was geweest heel stilletjes thuis, zoals afgesproken. Helaas was het lawaai nog te hard en werd ook de 2e groep die thuis bleven gewekt. Pas nadat Femke en Lotte hadden gedoucht kan iedereen rustig de nacht in.

’s Ochtends konden wij rustig uitslapen en werden we om beurten wakker vanaf 07:00 tot 10:00 uur. Toen iedereen weer fris en fruitig was opgestaan en had gedoucht, welke 2 standen had, namelijk ijskoud en kokend heet. Na de douche gingen wij Boedapest in om ergens te gaan ontbijten en kwamen we terecht bij een leuk eettentje waar het assortiment varieerden van huisgemaakte limonade, bagels, wafels met ijs , tot pizza wafels welke formidabel waren.

Nadat we hadden ontbeten gingen we onze plannen voor de middag maken en spraken we af om weer 15:30 terug bij het hostel terug te zijn om op het vliegtuig de auto’s op te halen. De groep is in tweeën gesplitst waarvan wij een rondvaart over de Donau bezochten terwijl de andere groep de shopwereld van Boedapest bezocht.

Toen wij de boot afkwamen hebben wij een typisch Hongaars restaurant bezocht waar wij 2 planken met voornamelijk vlees kregen voorgeschoteld. Ook weer hier was fantastische huisgemaakte limonade en proefden we een plaatselijk biertje. Ondertussen kregen we een telefoontje dat de andere groep vertraging had met de service van het restaurant en we besloten wat later terug bij het hostel af te spreken.

Terug bij het hostel vertrokken we naar het vliegtuig met het openbaar vervoer. Eerst met de metro die er iets anders uitzag dan in het moderne Nederland en het voertuig was een typische afschildering van een Oost Europeaanse 70’s metro. Dus handjes binnenboord en uitkijken wanneer de deuren dichtgaan, want het stond niet in de planning om een tripje naar het ziekenhuis te maken voor een geamputeerde hand.

Uiteindelijk aangekomen bij het vliegveld waren wij klaar om de auto’s op te halen en eenmaal aangekomen waren er enige calamiteiten en kwamen wij er achter dat er een probleem was met het limiet dat was ingesteld op de creditcard. Hierdoor werd de wachttijd met 45 minuten verlengt terwijl het limiet met spoed werd verhoogd.

Na veel proppen in de 2 gehuurde Renault Clio’s konden we vertrekken naar Servië, Lex werd opgehaald door dominee Alexander en had een lichte vertraging wat wij hoorden terwijl wij door de grenscontrole en de douane probeerde te komen en evenals Lex een lichte vertraging opliepen. Door regen, donder en bliksem reden we naar Vrbas toen de 1e auto flink in de stress schoot vanwege een gesloten afslag maar alles kwam goed toen we de volgende afslag hadden genomen.

Eenmaal veilig aangekomen in Vrbas kwamen we onze oude bekenden Alexander en Mirko weer tegen samen met Lex. Toen hebben we gezamenlijk nog gegeten en ons paleis in Vrbas verkent, we zijn onze spullen over de kamers verdeeld en was iedereen snel onder de wol gegeaan.

Quotes van de dag:

  • Waarom ga je hardlopen Niels?
  • Maar tien keer is meer dan twee keer zo groot!

 

Dag 2 foto 1 Dag 2 foto 2 Stukje Marijn

Geschreven door Marijn