Dagboek Werkvakantie 2015


We vertrekken bijna!

Het is al bijna zover! We zijn al druk aan het inpakken om aanstaande zondag te vertrekken naar Servië. We willen nogmaals de gehele gemeente en alle andere betrokkenen bedanken voor de steun, zowel door leuke reacties, het actieve meedenken en het financieel steunen. Daarnaast bedanken we alle grote sponsors die op allerlei manieren meegeholpen hebben dit project mogelijk te maken. Bijna al onze acties zijn succesvoller geweest daan we verwacht hadden. Vooral de bingo, de taartenactie, de moederdagontbijtjes, benefietavond en optredens van de GJV-band bij andere gemeentes en persoonlijke gelegenheden hebben ons erg geholpen. Daarnaast hebben we de nog steeds lopende talentenveiling nog.

Mocht u ons gedurende de reis willen volgen, dan kunt u zich opgeven voor de nieuwsbrief op deze website. 
Wij hebben er ontzettend veel zin in en gaan ervan uit dat we u over ruim twee weken terug zien met goede verhalen en een goed gevoel. 

 

Bijna op weg: Schiphol

Vanochtend vroeg zijn we vertrokken vanaf de Emmauskerk. Zonet ingecheckt en door de douane en beveiliging heen. Om 09:55 zullen we vertrekken en om 12:10 zullen we landen in Belgrado. Tot dan!

IMG_0102-1.jpg

 

 

Dag 1: Vlucht naar Belgrado

5.45: we staan allemaal klaar voor de Emmaüskerk. Met de auto’s vol tassen en enthousiaste GJV’ers vertrekken we dan toch echt!

De check-in verliep voorspoedig, terwijl we vermaakt werden met verschillende acrobatische acts op het vliegveld. Na het uitzwaaien van de ouders liepen we met z’n allen de douane door om in de lounge nog even te wachten op het vliegtuig en de slaap weg te drinken met koppen koffie.

In het vliegtuig werden we vast in de Servische sfeer gebracht door de achtergrondmuziek, de Slavische stewardessen en de Servische verhaaltjes van de piloot over de intercom. Vanuit het vliegtuigraam ziet Servië er afwisselend uit. Droge akkers liggen naast versgroen uitziende velden, bossen naast akkerbouw, weinig wegen en zo af en toe een dorpje. In Belgrado (Belgrade) landden we uiteindelijk om half 2.

Op de koffers hoeven we niet te wachten, nog even dinars pinnen en dan op zoek naar bus #72. Deze bus bracht ons naar de eindhalte Zelenev Vinac. We stapten uit vlak naast een MacDonalds waar we natuurlijk even een stop moesten maken en voor 440 dinar (omgerekend €3,67) een heel menu konden halen.

Geheel voldaan en deels uitgerust gingen we op zoek naar ons hostel. We hebben een prima kamer met 4 stapelbedden. De 5 badkamers worden gedeeld door alle gasten, maar zijn ruim en schoon. Complimenten voor Femke en Lotte! Na een uurtje (het was ondertussen 5 uur) gingen we fris en fruitig de stad weer in. Het historisch museum waar we in eerste instantie naartoe wilden bleek helaas verder weg dan gedacht. Toch was het rondje door de stad als alternatief ook zeker de moeite waard! Via een souvenirmarktje door het centrum en het park kwamen we uit bij een oud fort met een prachtig uitzicht op de rivier en het bos aan de overkant. Om het culturele uitstapje compleet te maken brachten we een bezoekje aan het middeleeuws martelwerktuigenmuseum waar verschillende gruwelijke apparaten tentoongesteld met de uitleg en plaatjes over de werking op bordjes ernaast. Dat het museum in een oude gang van het fort was maakt de sfeer nog even extra luguber. Ondanks dit was het museum wel erg interessant!

Na flink wat liter water ingeslagen te hebben in een supermarktje zijn we op zoek gegaan naar een gezellig restaurant om te eten. En hier zit ik dan. Vol van heerlijke risotto met garnalen in kaarslicht en met Billy Jean van Michael Jackson (en een aantal meezingers aan tafel) op de achtergrond zit ik ons verhaal over de eerste dag op te schrijven. Misschien zo nog een toetje?! En vanavond dan nog een gezellig Servisch terrasje pakken. Al met al een geweldig en gezellig begin van de werkvakantie! Ik ben erg benieuwd naar morgen wanneer we Alexander Subotin zullen ontmoeten en Belgrado zullen verlaten.

Ps. De eerste woordjes Servisch probeer ik vast te onthouden.
hvala = dankjewel
mumorin = graag gedaan (maar ook ‘sorry’ en nog tien andere dingen volgens mij)
da = ja
ne = nee
De bedoeling is wel dat dit lijstje wat langer gaat worden ;)

 

Dag 2: Inkopen doen in Belgrado

Vanochtend werden we gewekt door de warmte die onze kamer binnen kwam stromen. Het was tijd om onze koffers in te pakken. Vandaag gingen we op pad om leuke spulletjes op de kop te tikken voor de lokale bevolking waar dominee Aleksander actief is. Maar niet voordat we ontbeten hadden met broodjes van de plaatselijke supermarkt.

Samen met Koen J. en Lotte ben ik op pad gegaan op zoek naar leuk speelgoed, en knutselspullen voor de kinderen. Nadat we half Belgrado gezien hadden en alleen wat kleurboeken in een boekenwinkel hadden gekocht zijn we terug gegaan naar het hostel om daar te vragen waar we een speelgoedwinkel konden vinden. Na wat gelach werd er gevraagd of ik misschien veel broertjes en zusjes had. Waarschijnlijk omdat we van elk kleurboek dat we hadden gekocht een stuk of 5 exemplaren hadden. Ze heeft ons laten zien waar we een speelgoed winkel konden vinden, en we zijn verder op pad gegaan. Na wat verder zoeken kwamen we uiteindelijk uit bij een overvol winkeltje gerund door een paar chinezen. Hier hadden ze heel veel leuke dingen om te kopen voor de kinderen. En we bleven heen en weer lopen naar de toonbank om al onze uitgekozen spulletjes neer te leggen zodat we nog meer konden kopen. We hebben onder andere bellenblaas, verkleedspullen, ballen, kleurtjes en puzzels gekocht. Bepakt en bezakt liepen we terug naar het hostel om de spullen weg te brengen en lekker te gaan lunchen, ondertussen zijn we Kerstin, Doris en Thijs tegengekomen die muziekinstrumenten hadden gekocht. Voor muziek geld immers nooit een taalbarrière.

Onderling besloten we maar een taxi te laten rijden naar het vliegveld omdat we alle gekochte spullen niet mee konden nemen met de bus. Op het vliegveld werden we opgehaald door Aleksander en zijn schoonvader. Samen met onze spullen werden we in een busje en een auto meegenomen naar het hostel in Feketiç, maar niet voordat we langs het politiebureau zijn geweest om ons visum te regelen. Onderweg was het natuurlijk feest. Met al het muzikale talent in de bus moest er natuurlijk meegezongen worden met de radio. Telkens als we mee begonnen te zingen werd de muziek harder gezet door de chauffeur, we weten nog steeds niet of dit was omdat hij het leuk vond dat we zongen, of omdat hij ons gezang gewoon niet aan kon horen. Lotte heeft natuurlijk wel geprobeerd om hem tevreden te houden door hem koekjes, zoutjes en chips aan te blijven bieden. Aangekomen bij het hostel kregen we een heerlijke maaltijd voorgeschoteld. Ondertussen heeft Aleksander verteld wat we in Jamena zullen gaan doen.

In Jamena zullen de omstandigheden iets primitiever zijn. Zo ook de verbindingen met Nederland. Hierdoor zullen de berichten op de pagina waarschijnlijk niet dagelijks verschijnen. Dit betekend natuurlijk niet dat we jullie onze verhalen zullen onthouden. Morgen vertrekken we om half 6 ’s ochtend. Natuurlijk gaan we vroeg slapen zodat onze stemmetjes in optimale conditie zijn voor deze 3 uur durende reis.

Tot snel!

P1000482 20150803_185423

Dag 3: Welkom in Jamena

Au, om 05:00 vroeg gaat de wekker. Deze dag zullen we vertrekken van Fektic naar Jamena, een trip van ongeveer 3 uur. Nog even de laatste spullen pakken en dan nog wachten op Alexander, qua tijd zijn ze hier niet erg precies. Omstreek half 6 konden we vertrekken. De route was geheel voorzien van geasfalteerde wegen, niet overal in even goede staat maar dat mocht de pret niet drukken. Na ruim anderhalf uur kwamen we aan bij de oever van de Donau om deze per pond over te steken. Geloof het of niet, maar deze schattige hond is een zwerfhond, ik zou ‘m zo meenemen…

Onderweg naar Jemena zijn we nog kort gestopt bij een bakker en supermarkt. Hier verkochten ze heerlijke Pljeskawica (je schijnt het zo te schrijven), wat een soort van hartige taart is van bladerdeeg, gehakt en overtollig vet. Dit in combinatie met een yoghurt vormde voor de liefhebbers het ontbijt. Na deze pitstop arriveerden we 30 minuten later in Jemena.

In Jamena viel ons meteen een aantal borden op met het logo van de Europeese unie erop. Er zijn hier al veel projecten geweest. De vraag is volgens de lokale mensen wel waar gedeelten van dat geld naartoe is gegaan. Aan de rand van het drop bevinden zich 3 huizen, waarvan er nog één afgemaakt moet worden. Het is aan ons, en een paar lokale bouwvakkers, om dit huis af te krijgen voor vrijdag: werk aan de winkel!

Terwijl anderen voorbereidingen gingen treffen voor het werk, ging Alexander met 3 van ons om boodschappen: veel brood, cola, beleg, maar vooral veel water. Alles voor een schijntje hier, omgerekend broden voor 50 cent of een watermeloen van 13(!) kg voor nog geen €4. Ook haalden we ons projectgeld op, heel veel biljetten voor ons begrip.

Terug op de bouwplaats was het tijd voor het schaften, lekkere boterhammen met leverworst en tomaat, Nutella of Servische marmelade. We klusten de gehele middag verder, voor het eten waren we bijna klaar met het gehele huis te isoleren. Gek idee dat het hier in de winter zo koud kan zijn, terwijl het nu minimaal 35°C is overdag. Even voor zessen werd het diner geserveerd: gekookte witte paprika’s gevuld met een mengsel van wat rijst en gehakt, in goulash saus. Heerlijk eten!

Na het eten nog even de laatste klusjes afmaken, en toen douchen… Wij, de jongens, moesten buiten onder een vat douchen, de dames mochten naar een verzorgde douche. De buitendouche viel overigens hartstikke mee en was een verfrissing na zo’n warme dag. De dames slapen overigens deze dagen in het huis en wij in de tent buiten. De tent heeft gelukkig een hor, in tegenstelling tot het huis, en is vannacht waarschijnlijk ook nog koeler.

We sloten de dag af met Psalm 23 en liederen rondom het kampvuur. We dronken nog wat en even na 23 uur was onze dag voorbij en maakten we ons op voor een portie nachtrust.

 

Dag 4: Bellenblazen en barbecueën

Deze ochtend werden we om ongeveer 7 uur wakker, het was al erg warm dus het beloofde een hete dag te worden. We hadden gelukkig een stevig ontbijt met spek en ei en daarom konden we er wel weer tegen aan vandaag. De isolatie van het huis was nog niet helemaal af, dus voordat we verder konden helpen bij het bepleisteren, moest het laatste isolatiemateriaal nog geplaatst worden. Kerstin en Koen Z konden zichzelf nuttig maken bij de oude buurman, die wat hulp nodig had in zijn tuin. P1000548

Tegen het eind van de ochtend gingen Femke, Lotte en ik mee met Alexander om verschillende huishoudens te bezoeken in Jamena. Alexander heeft de mensen die we hebben bezocht al veel geholpen en zij zijn hem dan ook erg dankbaar. Onder de huishoudens
waren ook een aantal oudere vrouwen die alleen wonen. Alexander vertelde ons dat zij zich vaak erg eenzaam voelen en zij stellen zijn bezoek dan ook altijd zeer op prijs. De mensen ontvingen ons iedere keer zeer hartelijk en waren erg gastvrij.

Na het middageten wandelde een aantal van ons mee met Alexander en de buurman naar de rivier de Sava voor een verfrissende duik. Grappig detail: aan de overkant van de rivier bevindt zich Bosnië Herzegovina. En aangezien we ook dichtbij de grens van Kroatië zaten, zaten we eigenlijk bij een soort drielandenpunt.

De rest van de middag konden een aantal van ons helpen bij het bepleisteren van de muren van het huis, de rest bereidde zich voor op de komst van een aantal van de dorpskinderen die Alexander had uitgenodigd. We hebben onder andere gevoetbald, kleurplaten gekleurd, bellen geblazen en een klein watergevechtje gehouden. De kinderen deden erg enthousiast mee. Kortom; een zeer geslaagde middag.

We besloten deze vierde dag met een barbecue en zongen nog een aantal nummers met gitaarbegeleiding. Daarna was het alweer tijd om naar bed te gaan.

P1000607

Dag 5: De laatste likjes verf, terug naar Feketic

Donderdag, de vijfde dag alweer, al voelt het al weken geleden dat we vertrokken vanaf Schiphol. We werden misschien iets te laat wakker en konden meteen aanschuiven aan het ontbijt, dat deze keer bestond uit stukjes overgebleven vlees van de vorige avond, een soort tomatensalade en stokbrood. Het is wel bijzonder om te zien hoe gastvrij de mensen hier zijn. Het bleek bijna een standaard ritueel dat beide buurvrouwen op hun beurt een schaal met (veel te veel) extra eten kwamen brengen.

Nadat we met z’n allen hadden gegeten begon het werk weer. De linkerkant van het huisje moest worden gestuct, terwijl de rest de achterkant in de grondverf zette. Omdat het hier vanaf een uur of tien al erg warm is, gaat het werken niet erg snel en is het buiten de schaduw niet heel lang vol te houden. Het was goed te zien dat de locals daar ook last van hadden. Aan het eind van de ochtend bezocht een deel van de groep een familie in het dorp waar we een kachel voor hadden gefinancierd. Het is erg gaaf om te zien hoe dankbaar deze mensen zijn voor een in onze ogen relatief kleine gift.

Aan het begin van de middag was ook de zijkant van het huis geverfd en vertrokken we met de auto naar het dorpje, waar we door een familie waren uitgenodigd om te komen eten. Ook hier zijn de mensen erg gastvrij en krijgen we het met zijn allen niet voor elkaar om ook maar de helft van het aanwezige voedsel op te krijgen. Net als bij iedere maaltijd bestond het grootste gedeelte van de maaltijd uit vlees. Afgezien van de tomaten en af en toe een verdwaald stukje wortel, ui of paprika, kennen de Serviërs vrij weinig variatie. Voor deze maaltijd had de familie voor ons een varkentje geslacht en heerlijk bereidt.

Na het eten gingen we nog kort naar de rivier, de Sava, waar we een verkoelende duik konden nemen. Na een minuutje of tien vertrokken we weer omdat we ons klaar moesten gaan maken voor de reis terug naar Central Home in Feketic. De dames bedankten de familie waar ze de afgelopen dagen konden douchen met bonen en speelgoed voor de kinderen.  Onderweg staken we de Donau over met behulp van een veerdienst. Als we de laatste vaart zouden missen, betekende dat een veel langere reistijd. Omdat het heerlijk warm was in het busje wilden we dat het liefst vermijden. Het pondje was wel een leuke onderbreking en leverde leuke foto’s op. Onderweg verdreven we de tijd voornamelijk met Scooby Doo touwtjes knopen en het te hard mee zingen met de radio, die overigens betere muziek uitzond dan de gemiddelde Nederlandse zender. Kerstin vergrootte haar Servische woordenschat met woorden als verla dobro (heel goed), hvala poela (heel erg bedankt), verla lepo (heel erg leuk), con (paard) en passe (hond) en overtuigde Doris mij er van dat The Smiths best wel goede muziek hebben gemaakt.

Aangekomen in de bewoonde(re) wereld deden we wat inkopen bij een supermarkt, waarna we weer  aankwamen bij het kamphuis. ’s Avonds speelden we nog twee potjes weerwolven en luidden we om 0:00 luid zingend Koens verjaardag in. Gefeliciteerd broertje!

Dag 6: Ik vertel natuurlijk nog niet wat we gaan doen: “Maar neem je zwemkleding mee!”

Hiep Hiep Hoera! Koen Z. is jarig vandaag. Om deze dag feestelijk te maken werden ’s nachts door Thijs, Femke en mij ballonnen opgehangen gepaard met een aantal knallen. Koen wilde natuurlijk maar al te graag weten wat er aan de hand was beneden, maar hij werd tegengehouden door Kerstin die graag samen wilde tandenpoetsen. 

De volgende ochtend konden we in tegenstelling tot Jamena lekker uitslapen tot een uurtje of 10. We genoten bij het ontbijt van lekkere duo chocolade pasta en witte sneetjes brood. Ook smeerde we broodjes voor ’s middags. Er werd nog wat gerelaxt, gelachen en gekletst en om 13.00 kwamen Aleksander en Mirko aan met de bus & auto en een heerlijke taart voor Koens verjaardag. Even later vertrokken we, want bij een verjaardag hoort een kinderfeestje. En we vertellen natuurlijk nog niet wat we gaan doen: ‘’Maar neem je zwemkleding mee!’’. 

Aangekomen bij het grote zwembad in Vrbas namen we een verfrissende duik en namen we een groot deel van het zwembad in om lummeltje te spelen. We werden bruin op het grasveld en bestelde lekkere hamburgers en koud drinken voor nog geen euro per stuk. Om 18.00 kwam Aleksander ons weer ophalen om geld te pinnen voor de projecten en boodschappen te halen voor het avondmaal. Want bij een verjaardag hoort een feestmaal, het lievelingseten van Koen z. Namelijk: pannenkoeken! Natuurlijk wist Koen hier ook niks van, al had hij wel iets door omdat hij steeds weggestuurd werd in de supermarkt. En Femke liet de gehele winkel weten dat ze meel gevonden had.

Toen we weer thuis waren, spraken we af dat we de volgende dag om 16.00 zouden vertrekken om langs projecten te gaan en met kinderen activiteiten te doen. Rond 15.00 komen namelijk Kees-Jan en Leen-Jan aan bij het hostel! Na wat relaxen begonnen Koen J. en Marianne spekpannenkoeken te bakken. Ondertussen vergezelde de anderen Koen Z. en oefende ik samen met Femke en Doris een dansje voor de kinderen. Koen werd weer opnieuw verrast en kreeg een hele versierde pannenkoek. Na het eten werd er nog gezellig wat gedronken en gekletst. Dit avondje werd vervolgd door lekker te gaan slapen (al was dit voor mij een moeilijke opgave aangezien Femke klaar wakker was :D).

Inmiddels zijn we al een poosje in Servië en hebben we ons project in Jamena afgerond. Hier is een deel van het projectgeld gegaan naar het isoleren en verven van een huis en er wordt nog door een vakman een WC en douche gemaakt voor de eigenaar van het huis. Tot nu toe was deze er niet. Omdat onze acties en alle donaties zo goed zijn verlopen kunnen we nog meer projecten steunen. Zo wordt er een lokaal van het Rode Kruis opgeknapt waarin kinderen les kunnen krijgen, hebben we in Jamena een verwarming kunnen geven aan een gezin, gaan we voedsel pakketen rondbrengen bij arme bevolking in Servië en een huisje opknappen van een Roma gezin die in grote armoede leven en te weinig geld hebben om hun zoon naar de universiteit te sturen. Daarnaast gaat er een deel van het geld naar de activiteiten die we gaan doen met de kinderen. Ook kunnen we leuke spullen kopen die we natuurlijk hier achter zullen laten. We kunnen niet wachten om deze week meer van de projecten te kunnen zien! 

20150807_171241

20150807_171619

Dag 7: Twee nieuwe gasten, Roma en Kunst & Kitsch

Vandaag hebben we een rustige ochtend en ook vroeg in de middag was er weinig te doen. We startte de dag met een ontbijtje dat bestond uit een zelf belegt broodje dat vervolgens werd opgegeten in het kleine maar gezellige prieeltje.  ’s Ochtends zijn Koen en Marianne naar de plaatselijke markt geweest. Hier hebben zij vers fruit ingekocht die we daarna samen hebben opgegeten.

Tijdens het ontbijt hebben we gediscussieerd welke twee liederen we op de volgende dag bij dominee Alexander zouden zingen. Na een tijd en een appje naar papa (Aart van Biert) voor de akkoorden, hebben we besloten dat we het nummer Oceans en het Onze Vader (Opwekking 436) te zingen.Dag 7_1

Na de lunch rond één uur hebben we ons rustig voorbereid om met de kinderen te gaan werken. Dit ging gepaard met veel muziek luisteren, gitaar spelen en tafeltennissen. Ook hebben we een heel leuk klein traporgeltje gevonden waar natuurlijk even op gespeeld moest worden. Na een tijdje werd het duidelijk dat het orgel uit Amersfoort kwam. Toen we op ongeveer de helft van de middag waren arriveerde Leen Jan en Kees-Jan bij het Central Home in een fantastisch mooie Fiat (Thijs en Koen Z. :P).Dag 7_3

Samen met dominee Alexander hadden we afgesproken om rond vier uur te vertrekken om met Roma kinderen te gaan werken. We kwamen en woonden eerst een korte kerkdienst bij. Hier hebben we eerst samen met de mensen een aantal opwekkingsliederen gezongen en na een tijd was de helft van de groep alvast naar buiten gegaan om met de kinderen te dansen en te zingen. Ondertussen hield Leen Jan een korte preek met als onderwerkDag 7p Kunst & Kitsch. Hier werd ingegaan op de innerlijke schoonheid, en de waardering en perfectie in de ogen van God. Ik vond het een mooie duidelijke preek.

Na de preek en nog een lied zijn we naar buiten gegaan om met de hele groep de kinderen te vermaken. Vooral het voetballen en spelen met de waterpistolen vielen in de smaak. Ook hebben wij gezorgd voor een ijsje voor de kinderen omdat er een oh zo leuke ouderwetse ijscowagen langs kwam rijden.

Uiteindelijk moest ook hier een eind aan komen en zijn we het dorp door gelopen om te kijken hoe de mensen daar leven. Zelf had ik me wel ingesteld dat de mensen het niet heel welvarend hebben maar ik schrok oprecht dat de mensen zo dichtbij Nederland zo leven. Met vaak meer dan zes personen in een klein huis met bijv. scheve plafonds.

Op de terugweg zijn we langs de supermarkt en bakker gereden. Hier hebben we nog snel wat drinken ingekocht en een broodje voor onderweg. Bij aankomst in het Central Home lagen er aantal sandwiches te wachten die door ons konden worden opgegeten.

Dag 7_2

 

Dag 8: ‘You are precious!’

Zondag 9 augustus

Met voor sommigen de kortste nacht tot nu toe, begon de dag om 09.00 met de gebruikelijke witte boterhammen en cornflakes.

Met de gewijzigde planning van de afgelopen dagen was het een beetje een verrassing wat Alexander vandaag voor ons in petto had. Uiteindelijk vertrokken we om 10.30 richting de supermarkt om inkopen te doen voor voedselpakketten. Gelukkig had Alexander precies in zijn hoofd wat er in de pakketten moest, dus vlogen we de paden door. Ieder voedselpakket bestond uit:

  • 1 kg suiker
  • 1 kg zout
  • 3 kg meel
  • 5 kg aardappels
  • 3 zakken macaroni
  • 1 fles olie
  • 1 pak wortels
  • 6 snoepjes
  • 4 chocoladereepjes
  • 1 pak melk
  • 1 pakje tomatensaus
  • 1 zak paprikasaus

Één voedselpakket kostte om en nabij de €9, wat gelijk staat aan 1080,00 dinar.
Na nog een korte discussie hoe leuk de oude modelletjes van het Servische automerk Yugo nou precies zijn, vervolgden we onze reis naar het huis en de kerk van Alexander in Kuçura. Hier maakten we de voedselpakketten gereed voor het langsbrengen.

De 20 voedselpakketten

De 20 voedselpakketten

Met een achterbak vol voedsel vertrokken we naar een dorpje met een grote Roma-wijk. Het was confronterend de ongelooflijke armoe van deze mensen te zien. Gezinnen met 7 kinderen die in een huisje wonen met 1 kamer van maar 9 m2. Een vrouw, of eigenlijk meisje van onze leeftijd die door haar man gedwongen wordt tot prostitutie. Ondanks dat je op zo’n locatie goed werk verricht, voelde ik me als rijke westerling echt niet om mijn gemak. Het leek of al het uitschot van Servië in één wijk was gestopt. Het was duidelijk te zien dat de Roma’s niet erkent worden als inwoners van het land. Terwijl we een voedselpakket brachten bij een orthodoxe Roma-familie die in een klein huisje met twee kamers met een paar banken woonde, keken we uit op een prachtig onderhouden orthodoxe staats kerk in al zijn pracht en praal.

Nog niet helemaal bijgekomen van deze ervaringen brachten we een bezoek aan de moeder van Alexander, die op een boerderij in de middle-of-nowhere woont, samen met de broertjes en zusjes van Alexander. Na een drankje, wat gepraat en een beetje uitleg over de moestuin, was het tijd voor wat sport en spel, wat uiteraard weer uitliep op een fantastisch watergevecht.

Na afscheid genomen te hebben van Alexander zijn familie gingen we weer terug naar zijn huis. Hier verorberden we met veel smaak de onderweg opgehaalde watermeloen en de speciaal voor ons bereide maïskolven.

Femke met nieuw vriendinnetje

Femke met nieuw vriendinnetje

Na nog een uurtje gezongen en genikst te hebben begon de kerk langzaam vol te lopen met mensen. Nou ja, vol… Om 6 uur zaten er inclusief ons ongeveer 40 mensen, waarmee de kamer ook wel redelijk vol zat. Wij mochten de dienst beginnen met het zingen van de nummers ‘Oceans’ en de nieuwe versie van ‘Onze Vader’. Verder bestond de dienst uit een hoop Servisch gebrabbel waar niet echt veel van te volgen was, en het nemen van het avondmaal, wat niet helemaal goed liep, omdat wij eigenlijk wel mee mochten doen, maar het in de dienst een soort van vergeten werd. Daarnaast was er natuurlijk nog de preek van onze dominee. Hij begon met de belofte zijn preek, die normaal ongeveer 20 minuten duurt, terug te brengen tot een paar minuten. Achteraf bleek hij alsnog een goede 15 minuten nodig te hebben. De boodschap van de preek was echter zo mooi dat dit voor ons helemaal geen probleem was. Hij begon met het lezen van Johannes 3: 16: “Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.” Ik heb geprobeerd het enigszins samen te vatten:

“We leven in een samenleving met veel stemmen, negatieve stemmen, die zeggen: ‘Je bent niks, je hoort hier niet en je bent niets waard.’ Als je lang genoeg luistert naar die stemmen, beïnvloeden ze je en ga je jezelf minder respecteren. Gelukkig zijn er ook andere stemmen. Zo is er de stem van God, die zegt: ‘Je bent mooi, je bent precies waar je bedoeld bent en je bent ongelooflijk waardevol! You are precious!’ Je naam staat geschreven in de palm van Zijn hand. God zoekt naar je. Hij wil je niet veroordelen, maar juist redden.”

Kerk en huis van Alexander

Kerk en huis van Alexander

Ook bracht de dominee de gastvrijheid van de plaatselijke bevolking naar voren. “Hoe meer je hebt, hoe minder je kan geven. En hoe minder je hebt, hoe meer je kan geven. Een gift van God. Als je de liefde van God hebt ervaren, kan je meer geven.”

Daarnaast gaf hij een gelijkenis over 5 oude mannen, leiders van hun eigen gemeenschap. Ze maakten zich zorgen over hun toekomst, en die van hun gemeenten, dus vroegen ze advies. Het advies dat ze kregen stelde hen teleur. ‘Één van jullie is het meest geliefd van God’, kregen ze te horen. Na een tijdje begonnen ze na te denken over het advies. Ieder van de 5 dacht: “Één van de anderen is het meest geliefd door God, dus moet ik die met respect behandelen.” Zo ontstond er tussen de 5 leiders een respectvolle sfeer, die ook buiten de gemeenten opgemerkt werd, waardoor de gemeenschappen groter en groter werden.
Na de dienst gingen we terug naar Central Home om te genieten van soep, diepvriesgroente, brood en grote lappen vlees. Verder werd er ’s avonds niks meer gedaan, behalve wat potjes pingpong en Zweeds pesten en lagen de laatste om een uur of 1 op bed. Een mooie dag met heel veel ervaringen die mij in ieder geval nog lang bij zullen blijven.

Dag 9: “Kastelen, kloosters en een rammelend busje”

Maandag 10 augustus

Vanwege een conferentie die Alexander in Belgrado had, zaten wij zonder ‘leider’ en hadden we een dagje vrij. De plannen waren van tevoren gemaakt en besproken en dus vertrokken we om 10.04 uur (meer op tijd dan Alexander ooit was) vanuit Feketic met een gehuurd busje, een chauffeur en Tilda (beheerder van het Central Home) als gids naar Novi Stad/ Novi Sad / Нови Сад, de tweede stad van Servië. Het witte busje waarin we vertrokken was wat minder ruim dan die van Alexander, waardoor we gezellig warm dicht op elkaar zaten en maakte een verdacht rammelend geluid bij het optrekken. Halverwege de heenreis kwamen we er echter achter dat de ramen van het busje open konden (dûh) en dat scheelde enorm. Na wat gestrest gezoek van Tilda in de stad kwamen we uit bij ons eerste toeristische bezoekje: Petrovaradin Fortress. Met een gids die ons veel kon vertellen over de vele veldslagen die in deze buurt gevoerd zijn bekeken we de ondergrondse gevechtsgangen van het bijna 1000 jaar oude fort. De sadistische Oostenrijkse ontwerper van het fort had heel wat vallen in de gevechtsgangen aan laten leggen voor het geval de tegenstanders zouden binnen komen, wat natúúrlijk nooit gebeurd was. Dit leek bijna tot teleurstelling van de enthousiaste gids. Groot voordeel van de gangen was de koelte in vergelijking met de buitentemperatuur van 35 graden Celsius.

Na even kort een banaantje van Tilda gegeten te hebben bij het busje reden we naar onze volgende bezienswaardigheden. Deze bleken buiten Novi Stad te liggen. Hierdoor hebben we veel van de mooie omgeving kunnen bekijken. Glooiende velden met hier en daar een bosje en wat wijngaarden. Er wordt hier vooral veel maïs geteeld wat volgens Alexander grotendeels voor de varkens bestemd is.

De entree van het eerste klooster was door een mooie rode poort. Het klooster was nog steeds in gebruik en hier worden nog steeds oosters orthodoxe diensten gehouden. De fresco’s op de muren waren donker en beschadi20150810_142050gd, maar hadden hun betekenis nog niet verloren. Leen-Jan kon ons hier meer over vertellen. Het tweede klooster wat we bezochten is een van de belangrijkste kloosters op Servisch grondgebied. Dit komt doordat ze in het bezit zijn van het icoon van Maria met de drie handen. Aan dit icoon zijn verschillende mythes verbonden, zoals het verhaal dat de schilder van het schilderij een hand van Maria gekregen had nadat zijn hand was afgehakt. Met dit schilderij gaf hij de hand terug aan Maria. In dit klooster wonen nog steeds 30 nonnen. Bij dit klooster kregen Thijs en ik nog de discussie waarom verschillende bomen langs de weg wit waren geschilderd aan de onderkant. Mijn hypothese: dit is tegen het ongedierte dat anders vanaf de grond naar boven komt. Thijs wilde zijn hypothese nog iets verder bijschaven tot het geloofwaardig over zou komen. Morgen zullen we het aan Alexander vragen. Na het bezoek aan het tweede klooster lasten we een korte pauze in waarbij de voedselvoorraad van Kees-Jan tevoorschijn kwam. Warm geworden stroopwafels (van de Lidl natuurlijk ;)), tuc-jes en water.
Nadat we ons derde klooster bezocht hadden zijn we ook nog naar de oude versie van dit klooster gegaan. Terwijl het derde klooster nog redelijk groot was, was haar voorganger een klein kapelletje waar relatief nieuwe zoetgekleurde fresco’s de muur sierden. Het verschil tussen buiten- en binnenkant was grappig groot. Leuk was het om in de Servische tekens de namen van de apostelen en heiligen te ontdekken. Toen we het kapelletje net uit kwamen lopen kwam er een monnik aangelopen die vol enthousiasme meer over het klooster vertellen wilde. Deze monnik bleek 20 jaar te zijn en nog in opleiding!20150810_163855

Aangezien het al tegen vijven aan was en we nog niet geluncht hadden besloten we in een restaurant te gaan eten en het eten in de Central Home af te zeggen. De chauffeur leidde het busje door een bos waarna we uitkwamen bij een luxe uitziend hotel/restaurant. Tijdens deze rit begon het busje steeds harder en vaker te rammelen en ook de chauffeur leek het problematisch te vinden worden.

Zittend onder de veranda van het restaurant kregen we van de obers mysterieuze schaaltjes met bruin rokend poeder op tafel gezet.  Dit bleek koffie te zijn tegen de wespen die inderdaad vervelend de cola en de bierglazen invlogen. Vooral Jongejan reageerde heel relaxet op deze wespen…. Het eten bestellen duurde wat lang aangezien de obers geen woord Engels spraken, maar Tilda loste dit op door met haar woordenboekje langs iedereen te gaan en ieders bestelling afzonderlijk op te nemen. Na anderhalf uur gewacht te hebben op (dat dan weer wel) heerlijk eten, hebben we ons nog even volwassen gedragen in de speeltuin van het restaurant. Andere gasten leken hier ook van te genieten wat bleek uit de foto’s die ze uitgebreid van ons zaten te maken. Rond 9 uur werd de weg naar huis ingezet.  Deze werd nog onderbroken door een stop bij Tilda thuis. Hoewel we nog vol zaten van de volle borden van het restaurant kwam ze met twee grote schalen romige, gepoedersuikerde croissantjes aanzetten voor bij de turkse koffie. Jeey…. Bij haar in de tuin hebben we nog een tijdje heel gezellig bij kaarslicht liedjes gezongen en om half 11 zaten we weer in het busje voor het laatste eindje naar Feketic waar ons verhaal morgen weer begint.

Dag 10: “Rode kruis, kleding en meetings!”

Om 8 uur zat ongeveer iedereen aan de ontbijttafel (nadat Koen J. iedereen goedemorgen toe heeft gezongen). Na het ontbijt reden we met bus20150811_104818 20150811_104223 en auto naar het Rode Kruis in Vrbas. In het Rode Kruis helpen we met een project om een lokaal op te knappen. Het lokaal zal onder andere gebruikt worden om educatie te geven. Bij aankomst zagen we een ruimte bomvol met oude en vooral stoffige spullen en een hele stapel matrassen. Aan ons om alle matrassen uit de ruimte te halen. We maakten een slinger van mensen naar de plek waar de matrassen neergelegd werden. Ook lagen er veel zakken met kleding, deze gingen mee de bus in.

Na dat een deel van de ruimte geleegd was van het Rode Kruis, bezochten we een school. Er waren twee docenten van de school die ons uitleg gaven van hoe het schoolsysteem werkten. Bijzonder op deze school was dat ze in twee talen les gaven. De docenten moesten beide talen beheersen. In de school zie je naast de oranje muren ook andere Nederlandse tinten terug, de vorige groep deze zomer heeft het schoolplein opgeknapt en er zijn Nederlandse schoolbankjes. Overigens is er geen Digibord en luxe bureaustoel voor de juf of meester.

De dag werd vervolgd door een bezoek aan het lokale museum. Dit museum is opgericht door een vrouw die dit vrijwillig inricht en beheert. Ze moet daarnaast ook een groot deel van de rekeningen voor het museum zelf betalen. Ik vond het leuk om te horen hoe ze les gaven aan de school kinderen en anderzijds vond de vrouw het leuk om met een iemand te praten die zelf in een museum werkt!20150811_130547

Het was tijd voor lunch! Er werden ons heerlijk grote broodjes hamburger voorgeschoteld. De buikjes waren gevuld op naar de winkel (soort Action en Zeemanmix) om onderbroekjes, sokjes en schoolspullen te kopen. Hier van zullen we pakketjes maken en deze uitdelen aan arme kinderen die dit hard nodig hebben. Natuurlijk werd er ook nog wat eigen aankopen gedaan J

Op naar de Aleksanders huis en kerk. Hier sorteerden we de kleding die we van het Rode Kruis hadden mee genomen in jongens, meisjes, dames en heren en vervolgens ook nog op maat. Alles was natuurlijk best oud en soms beetje muffig, maar er zaten nog verrassend leuke kleren bij. Toen we hier deels klaar mee waren en genoeg zakken konden vullen, brachten we deze zakken weg. Dit ging tegelijkertijd met een ‘meeting.’  Dit kun je zien als een soort van huiskamerkerkdienst en dan vaak in de open lucht.IMG-20150813-WA0002

Tijdens de dienst vermaakten wij wat kinderen met voetbal, badminton en midgetgolf. Ongeveer een uur te laat, om 10 uur ’s avonds, schoven we hongerig aan tafel in het hostel  waar aardappelsalade en een visje werd voorgeschoteld!

 

 

 

Dag 11: Stoffen bij het Rode Kruis

Warme dagen hier in Servië, dat betekent lekker vroeg beginnen en wat eerder klaar met het werk. Foto 12-08-15 15 27 14Om 09:00 vertrokken we naar Vrbas, hier begonnen we meteen met het opknappen van de zaal. Na het loshalen van loshangende stukken muur en plafond konden we deze weer gaan vullen. Onze stucmanager Thijs was meteen in zijn element en maakt met soepele bewegingen deze gaten weer dicht. De rest werkte de raamkozijnen bij of ruimde wat op, wat stof weghalen was namelijk geen overbodige luxe. Eind van de ochtend werd de kalk aangeleverd voor op de muur, maar eerst een uur pauze…

Deze pauze was min of meer verplicht, het Rode Kruis deelt hier namelijk tussen de middag soep uit aan armen. Marianne had samen met Aleksander gezorgd voor een smakelijke lunch, waarna we verzadigd weer aan het werk konden. De muren werden van een goede laag kalk voorzien en kozijnen opnieuw gekit en gelakt. Rond 4 uur gingen we terug naar Feketic, waar we verder genoten van een vrije middag. Lotte en Doris gingen ondertussen met Aleksander en Mirko mee naar een aantal Roma families om kleding te brengen en een dienst te houden.

De avond viel en het eten werd geserveerd: aardappelschotel met knakworsten (tja…). Na het eten hebben we nog genoten van een grote hoeveelheid vallende sterren van de Perseïdenzwerm. Na het doen van mooie wensen, gingen we slapen.

Dag 12: Schminken voor dummies

We beginnen deze blog met een flashback naar gisteravond. Toen waren Lotte en ik namelijk als enige van de groep mee met Aleksander. We zijn toen eerst langs zijn kerk in Kucura gegaan om kleine tasjes in te pakken met wat spulletjes voor kinderen in Roma gemeentes. Deze spullen, zoals de sokken en potloden, hadden we de dag ervoor gekocht. Na het inpakken vertrokken we naar een dorpje 60 kilometer verderop om een dienst bij te wonen in een mooi klein kerkje, dat wordt gehuurd door de gemeente van Aleksander. Daar vond een korte dienst plaats en er werden nog enkele liederen gezongen met keyboard- en gitaarbegeleiding. Na afloop van de dienst bezochten we nog enkele gezinnen in de Roma gemeentes om de tasjes uit te delen, waar de kinderen erg blij mee waren. Wat er voor de rest gebeurde deze avond, kunt u in de blog van gisteren lezen.

P1000908Vandaag stonden we wederom om 8 uur op om te ontbijten. We vertrokken om 9 uur naar het gebouw van het Rode kruis om verder te klussen aan het lokaal waar we gisteren ook al mee bezig zijn geweest.  De man die ons gisteren daarbij hielp, was vandaag ook weer aanwezig. Met een temperatuur van 40 graden was het wel een beetje heet om te klussen, maar we zijn toch nog aan veel toegekomen. De muur en het plafond zijn geverfd, de raamkozijnen zijn opnieuw gekit en gelakt en er zijn lampen opgehangen. Er zijn wat meubels schoongemaakt en Lotte en ik zijn ook nog bezig geweest met het verven van enkele tafels.

P1000912

Aan het eind van de middag zijn we nog gaan zwemmen in het zwembad waar we eerder ook al zijn geweest. Het was erg druk vanwege de hitte, maar het was alsnog een gezellig en verfrissend uitje. We aten deze avond wat vroeger, namelijk om 8 uur al! We hebben nog wat lekkers gekocht in de lokale supermarkt en we hebben nog wat pingpongpotjes gespeeld. We hadden vanavond ook nog bezoek van een Nederlands stel dat een aantal jaren geleden op werkvakantie in Servië was. Ze waren op doorreis naar Kroatië en hadden besloten om Aleksander ook nog even op te zoeken.

We besloten deze avond met een grote schminksessie. Deze schmink was eigenlijk bedoeld voor één van de kinderactiviteiten, maar hier waren we niet meer aan toegekomen. En als logisch vervolg op onze verveling van deze avond, veranderde Kerstins wang in een regenboog en mijn gezicht in een katje. Op het gezicht van Thijs verscheen een soort landschapsschets met een grote oceaan. Op zijn neus prijkte een mooie vuurtoren die ons de nacht in scheen.P1000947

 

Dag 13: De laatste dag

Vandaag zaten we wederom vrij vroeg aan het ontbijt, want om negen uur zou Alexander ons op komen halen. Om de nodige souvenirtjes en dergelijke te kunnen kopen gingen we naar een grote tweedehands markt in Novi Sad. Daar aangekomen bleek het een heuse rommelmarkt te zijn, waar letterlijk rommel werd verkocht. Er waren enorme hopen kleding, schoenen en oud gereedschap te vinden, maar echt leuke hebbedingetjes of souvenirs ontbraken. Mede  door de hitte (het was er zeker 40 graden) kwamen we niet verder dan een koud colaatje in de schaduw.

Omdat we het toch wel leuk vonden om  iets mee te nemen uit Servië, gingen we naar het centrum van de stad waar een paar leuke winkelstraten waren. Hier werden enkele souvenirtjes en cadeautjes voor het thuisfront gekocht en pakten we nog een terrasje. Als laatst kochten we een nieuw setje snaren voor Mirco’s, die al een tijd op een gitaar met 5 snaren speelde.

Nadat we het kinderspeelgoed ophaalden uit Feketic, vertrokken we naar Alexanders’ kerk in Kucura. Daar lunchten we met (veel te grote) pizza’s, speelden we spelletjes met een groepje kinderen uit het dorp en eindigden we met een watergevecht, dat het hier altijd goed doet.

Omdat het de laatste avond was, vroegen we Alexander en Mirco of ze bij ons in Central Home bleven eten. Nadat we na het eten nog wat hadden gekletst, gitaar gespeeld en gezongen, kwam toch het moment dat we afscheid moesten nemen van Alexander en Mirco. Omdat we na twee weken toch wel een goede band met ze hadden opgebouwd, was dat toch wel een beetje lastig.

’s Avonds speelden we nog een paar potjes Weervolven en genoten we nog van de heldere sterrenhemel, waar zo af en toe nog een vallende ster voorbij kwam. Omdat we om half drie alweer moesten vertrekken, besloten we op een paar na maar wakker te blijven.

Zo ging de tijd eigenlijk veel te snel en voor we het wisten stond het busje dat ons naar het vliegveld zou brengen al voor de deur. De tassen werden bij elkaar gehaald en in het busje gezet en begonnen we toch echt aan de terugweg, die het einde van deze fantastische twee weken inluidde. Slapen in het busje bleek moeilijker dan verwacht, omdat de weg over het algemeen op één stuk opeenvolgende drempels leek, en na een uur of twee kwamen we aan op het vliegveld van Belgrado. Hier wachtten we nog even tot we het vliegtuig in konden en vlogen uiteindelijk na Schiphol. Nadat ook Lotte haar bagage terug kreeg, liepen we de ontvangsthal in waar een heel ontvangstcomité (inclusief spandoek! Leuk!) ons op stond te wachten.

En daar was dan toch het moment waar we eigenlijk allemaal tegen op zagen; het einde van de werkvakantie. Na twee weken iedere dag bij elkaar te zijn geweest, was het niet leuk om afscheid van elkaar te nemen. Gelukkig zien de meesten elkaar zondag weer op GJV.

IMG-20150815-WA0004